بیماری دکرون

سندرم دکرون مچ دست؛ درد منتهی به انگشت شست

درد در قسمت شست مچ دست، به‌خصوص زمانی که با گرفتن اشیا، چرخاندن مچ یا حرکت دادن شست بیشتر می‌شود، یکی از علائمی است که در سندرم دکرون دیده می‌شود. در این عارضه، تاندون‌های مسئول حرکت شست در ناحیه سمت شست مچ دست و غلاف اطراف آن‌ها دچار التهاب و تحریک می‌شوند و حرکت تاندون دردناک می‌شود. شدت علائم دکرون در افراد مختلف یکسان نیست. بعضی افراد فقط هنگام انجام حرکات خاص احساس درد دارند، اما در موارد شدیدتر، تورم، حساسیت در کنار مچ، کاهش قدرت گرفتن اشیا یا انتشار درد به سمت ساعد نیز دیده می‌شود. حرکات تکراری دست و شست، بعضی فعالیت‌های شغلی، مراقبت مکرر از نوزاد و تغییرات مرتبط با بارداری و دوره پس از زایمان از عواملی هستند که با بروز یا تشدید این مشکل ارتباط دارند.

تشخیص دکرون بیشتر بر اساس محل درد، علائم و معاینه دست انجام می‌شود و در بسیاری از موارد برای تشخیص به تصویربرداری نیاز نیست. درمان نیز بسته به شدت علائم و شرایط بیمار انتخاب می‌شود و همیشه به معنی جراحی نیست؛ روش‌هایی مانند اصلاح فعالیت، استفاده از آتل، کنترل درد و التهاب، فیزیوتراپی یا در برخی بیماران تزریق دارو می‌توانند در روند درمان نقش داشته باشند. در ادامه، علائم سندرم دکرون، علت ایجاد آن، روش تشخیص، تفاوت آن با تونل کارپال، درمان بدون جراحی، تزریق، جراحی و دوره بهبودی بعد از عمل را بررسی می‌کنیم.

بیماری دکرون مچ دست چه علائمی دارد؟

علائم سندرم دکرون بیشتر در قسمت شست مچ دست ظاهر می‌شوند و شدت آن‌ها از فردی به فرد دیگر متفاوت است. مهم‌ ترین نشانه، درد و حساسیت در امتداد شست است که هنگام حرکت دادن شست، گرفتن وسایل یا چرخاندن مچ بیشتر می‌شود. در بعضی افراد درد ابتدا فقط هنگام انجام فعالیت‌های خاص احساس می‌شود، اما با ادامه فشار روی تاندون‌ها ممکن است انجام کارهای روزمره نیز ناراحت‌ کننده شود. از علائم شایع دکرون می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.

  • درد در قسمت شست مچ دست، به‌خصوص نزدیک پایه شست
  • حساسیت هنگام لمس این ناحیه
  • تورم در کنار مچ یا نزدیک پایه شست
  • افزایش درد هنگام گرفتن، فشردن یا نیشگون گرفتن اشیا
  • درد هنگام چرخاندن مچ یا حرکت دادن شست
  • کاهش قدرت گرفتن وسایل در دست
  • احساس گیر کردن یا اصطکاک هنگام حرکت شست
  • انتشار درد از مچ به سمت شست یا ساعد

همه افراد مبتلا تمام این علائم را ندارند. برای نمونه، ممکن است فرد فقط هنگام بلند کردن یک وسیله، باز کردن درِ شیشه یا حرکت دادن مچ احساس درد کند و در حالت استراحت علامت مشخصی نداشته باشد. بنابراین شدت درد به‌ تنهایی مشخص نمی‌کند که مشکل خفیف است یا شدید و تشخیص باید بر اساس مجموعه علائم و معاینه انجام شود.

درد مچ دست نزدیک شست نشانه چیست؟

درد در سمت شست مچ یکی از الگوهای شایع سندرم دکرون است، به‌ خصوص اگر با حرکت شست یا مچ تشدید شود. این درد در محل عبور تاندون‌های شست در سمت خارجی مچ احساس می‌شود و ممکن است با گرفتن اشیا، مشت کردن دست یا انجام حرکات تکراری بیشتر شود. با این حال، هر دردی در کنار شست به معنی دکرون نیست. آسیب‌های مچ، آرتروز مفصل پایه شست و بعضی مشکلات دیگر نیز درد مشابه ایجاد می‌کنند. به همین دلیل محل دقیق درد، نوع حرکت‌هایی که آن را تشدید می‌کنند و معاینه پزشکی برای تشخیص اهمیت دارند.

آیا درد دکرون به ساعد هم می‌زند؟

در برخی افراد درد فقط در کنار مچ باقی نمی‌ماند و به سمت شست یا قسمت پایین ساعد امتداد پیدا می‌کند. این انتشار درد به‌ خصوص زمانی بیشتر احساس می‌شود که حرکت شست یا مچ ادامه پیدا کند. اگر درد از مچ به ساعد گسترش پیدا کرده باشد، پزشک هنگام معاینه فقط دکرون را بررسی نمی‌کند و سایر علل درد مچ و ساعد را نیز در نظر می‌گیرد. بنابراین انتشار درد به ساعد به‌ تنهایی برای تشخیص دکرون کافی نیست.

دکرون باعث تورم مچ دست می‌شود؟

تورم موضعی در قسمت شست مچ یکی از علائم احتمالی دکرون است. این تورم ممکن است در امتداد مسیر تاندون‌ها یا نزدیک پایه شست دیده شود و همراه با حساسیت و درد باشد. اگر تورم بعد از ضربه ایجاد شده، بسیار شدید است، با تغییر شکل مچ همراه شده یا حرکت دست به‌ طور قابل‌ توجهی محدود شده است، نباید آن را صرفاً به دکرون نسبت داد و لازم است آسیب‌های دیگر نیز بررسی شوند.

درد مچ دست و دکرون

تفاوت سندروم کوردون با سندروم تونل کارپل

بیماری دکرون مچ دست و سندرم تونل کارپال هر دو از جمله مشکلات شایع ناحیه مچ دست هستند، اما از نظر علت، محل درگیری، علائم و روش درمان تفاوت‌های قابل توجهی دارند، درد مچ دست و انگشت شست همیشه به معنی سندرم دکرون نیست و گاهی علائم آن با مشکلاتی مانند سندرم تونل کارپال اشتباه گرفته می‌شود. تفاوت اصلی این دو بیماری در بافتی است که درگیر می‌شود و محل بروز علائم است. دکرون بیشتر تاندون‌های سمت شست مچ دست را درگیر می‌کند، در حالی که تونل کارپال در اثر تحت فشار قرار گرفتن عصب مدیان در ناحیه مچ ایجاد می‌شود. در دکرون، درد در سمت شست مچ و نزدیک پایه شست احساس می‌شود و حرکت دادن شست یا انجام حرکات خاص مچ آن را بیشتر می‌کند. در مقابل، تونل کارپال بیشتر با علائم عصبی مانند بی‌حسی، گزگز، سوزن‌سوزن شدن یا ضعف در دست و انگشتان شناخته می‌شود.به همین دلیل، توجه به نوع علامت سرنخ مهمی برای تشخیص می‌باشد، اما تشخیص نهایی تنها بر اساس محل درد یا یک علامت منفرد انجام نمی‌شود. در ادامه برخی از این تفاوت‌ها را بیان می‌کنیم.

  1. محل درگیری
    • در بیماری دکرون، التهاب در غلاف تاندون‌های کنار شست (در سمت خارجی مچ) اتفاق می‌افتد.
    • در سندرم تونل کارپال، عصب مدیان در ناحیه داخل مچ (تونل کارپال) تحت فشار قرار می‌گیرد.
  2. علائم اصلی
    • دکرون بیشتر با درد، تورم و حساسیت در نزدیکی پایه شست همراه است و معمولاً با حرکات تکراری مچ یا گرفتن اشیا تشدید می‌شود.
    • تونل کارپال با بی‌حسی، گزگز و مورمور شدن انگشت شست، اشاره، میانی و نیمی از انگشت حلقه همراه است و ممکن است ضعف در گرفتن اشیا نیز دیده شود.
  3. علت بروز
    • دکرون بیشتر به دلیل حرکات تکراری مچ و شست یا استفاده بیش از حد از دست رخ می‌دهد.
    • تونل کارپال معمولا به دلیل فشار طولانی‌مدت بر عصب مدیان ایجاد می‌شود و می‌تواند به دلایلی مثل دیابت، کم‌کاری تیروئید یا بارداری تشدید شود.
  4. روش‌های تشخیص
    • تست فینکلشتاین برای تشخیص دکرون استفاده می‌شود.
    • تست تی‌نل و تست فالِن برای تشخیص سندرم تونل کارپال به‌ کار می‌روند.
  5. درمان
    • هر دو بیماری در مراحل اولیه با استراحت، یخ‌درمانی، داروهای ضدالتهاب و استفاده از آتل قابل کنترل هستند.
    • در موارد پیشرفته‌تر ممکن است تزریق کورتون یا حتی جراحی نیاز باشد، اما نوع جراحی و محل آن کاملا متفاوت است.

تفاوت درد دکرون و تونل کارپال در کجای دست احساس می‌شود؟

در سندرم دکرون، محل اصلی ناراحتی کنار مچ در سمت شست است. ممکن است فرد هنگام فشار دادن پایه شست یا انجام حرکاتی که شست و مچ را هم‌زمان درگیر می‌کنند، درد بیشتری احساس کند.

در تونل کارپال، محل علائم متفاوت است. فشار روی عصب مدیان باعث بی‌حسی و گزگز در شست، انگشت اشاره، انگشت میانی و بخشی از انگشت حلقه می‌شود. بعضی افراد این احساس را به صورت مورمور شدن یا شوک خفیف در دست توصیف می‌کنند و ممکن است علائم در شب یا هنگام نگه داشتن تلفن و سایر وسایل بیشتر شوند. بنابراین اگر مشکل اصلی شما درد موضعی در کنار شست مچ باشد، دکرون یکی از احتمالات است؛ اما اگر بی‌حسی و گزگز انگشتان بخش اصلی مشکل باشد، پزشک باید احتمال درگیری عصب مدیان و تونل کارپال را نیز بررسی کند.

دکرون باعث بی‌حسی و گزگز انگشتان می‌شود؟

بی‌حسی و گزگز، علامت شاخص دکرون نیست. دکرون یک مشکل مربوط به تاندون‌های سمت شست مچ است و با درد، حساسیت، تورم یا ناراحتی هنگام حرکت شست و مچ خود را نشان می‌دهد. اگر فرد علاوه بر درد مچ، دچار بی‌حسی یا گزگز مداوم در انگشتان شده باشد، نباید این علامت را به دکرون نسبت داد. مشکلات عصبی مانند تونل کارپال و برخی بیماری‌های دیگر می‌توانند چنین علائمی ایجاد کنند و ممکن است نیاز به بررسی جداگانه داشته باشند.

آیا ممکن است دکرون و تونل کارپال همزمان وجود داشته باشند؟

وجود علائم یک بیماری بیماری دیگر را رد نمی‌کند. ممکن است فردی هم‌ زمان با درد کنار شست مچ، علائم عصبی دست نیز داشته باشد. در چنین شرایطی، پزشک باید محل دقیق درد، نوع احساسات دست، قدرت عضلات، حرکات تحریک‌ کننده علائم و وضعیت عصب‌ها را بررسی کند. این موضوع اهمیت تشخیص دقیق را بیشتر می‌کند؛ زیرا درمان دکرون با درمان تونل کارپال یکسان نیست و نمی‌توان بر اساس اینکه هر دو بیماری در ناحیه مچ اتفاق می‌افتند، یک روش درمانی را برای هر دو در نظر گرفت.

چه عواملی باعث بروز دکرون مچ دست می‌شود؟

علت دقیق سندرم دکرون در همه افراد مشخص نیست و نمی‌توان بروز آن را همیشه به یک فعالیت یا عامل خاص نسبت داد. با این حال، شرایطی که فشار مکرر روی تاندون‌های سمت شست مچ ایجاد می‌کنند، در بروز یا تشدید علائم نقش دارند. حرکاتی مانند گرفتن مداوم اشیا، بلند کردن وسایل، چرخاندن مچ یا حرکت‌های تکراری شست اگر به شکل مداوم انجام شوند، باعث تحریک بافت‌های اطراف تاندون می‌شوند. در این وضعیت، مشکل فقط به زیاد کار کردن با دست محدود نمی‌شود. نوع حرکت، شدت فشار، تکرار فعالیت و شرایط خود فرد نیز اهمیت دارند. به همین دلیل ممکن است دو نفر فعالیت مشابهی داشته باشند اما فقط یکی از آن‌ها دچار علائم دکرون شود. برخی از عواملی که با ایجاد یا تشدید سندرم دکرون ارتباط دارند عبارت‌اند از:

  • انجام مکرر حرکات شست و مچ دست
  • گرفتن، فشردن یا بلند کردن مداوم وسایل
  • فعالیت‌های شغلی که به استفاده تکراری از دست نیاز دارند
  • بعضی ورزش‌ها و فعالیت‌هایی که با گرفتن مکرر وسیله همراه هستند
  • آسیب یا ضربه به مچ دست
  • بیماری‌های التهابی مفاصل مانند روماتیسم مفصلی
  • تغییرات هورمونی و تجمع مایعات در دوران بارداری
  • مراقبت مکرر از نوزاد و بلند کردن او، به‌خصوص زمانی که فشار زیادی برای نگه داشتن کودک با شست و مچ وارد می‌شود

کار با گوشی و کامپیوتر باعث دکرون مچ دست می‌شود؟

استفاده از گوشی یا کامپیوتر به‌ تنهایی به این معنی نیست که فرد به سندرم دکرون مبتلا می‌شود. نکته مهم، نحوه و میزان استفاده از دست و مچ است. نگه داشتن طولانی‌ مدت گوشی، تایپ مداوم، استفاده زیاد از شست برای کار با صفحه لمسی یا انجام مکرر حرکاتی که مچ را در یک وضعیت ثابت قرار می‌دهند، در بعضی افراد می‌تواند درد موجود را تحریک یا تشدید کند. در واقع، بهتر است به جای نسبت دادن دکرون به یک وسیله خاص، به الگوی استفاده از دست توجه شود. اگر درد شست و مچ بعد از کار طولانی با گوشی یا کامپیوتر بیشتر می‌شود، کاهش زمان انجام فعالیت، ایجاد وقفه‌های کوتاه و تغییر نحوه قرار گرفتن دست فشار روی مچ را کمتر می‌کند. اگر درد حتی با کاهش فعالیت ادامه داشته باشد، یا هنگام گرفتن اشیا و حرکت دادن شست شدت بگیرد، بهتر است علت درد توسط پزشک بررسی شود؛ زیرا مشکلات دیگری در ناحیه مچ نیز علائم مشابه ایجاد می‌کنند.

دکرون مچ دست در بارداری و بعد از زایمان چرا ایجاد می‌شود؟

دوران بارداری یکی از شرایطی است که احتمال بروز علائم دکرون در آن بیشتر دیده می‌شود. تغییرات هورمونی و افزایش تجمع مایعات در بدن روی بافت‌های اطراف تاندون اثر می‌گذارد و فضای حرکت تاندون‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل بعضی زنان در ماه‌های بارداری متوجه درد و حساسیت در سمت شست مچ می‌شوند.

دوره بعد از زایمان نیز اهمیت دارد. مادر در این دوره بارها نوزاد را بلند می‌کند، جابه‌جا می‌کند و هنگام شیر دادن یا در آغوش گرفتن او دست و مچ خود را در وضعیت‌های مشخصی قرار می‌دهد. اگر این حرکات به‌ طور مکرر انجام شوند، فشار واردشده به ناحیه شست و مچ ممکن است علائم را بیشتر کند. به همین دلیل در مادرانی که تازه زایمان کرده‌اند، درد کنار شست را نباید به خستگی دست نسبت داد. اگر درد مداوم باشد، با گرفتن نوزاد یا حرکت دادن شست تشدید شود یا استفاده از دست را محدود کند، معاینه پزشکی برای مشخص شدن علت آن اهمیت دارد. در برخی مواردی که دکرون در ارتباط با بارداری ایجاد شده است، علائم پس از پایان بارداری یا دوره شیردهی کاهش پیدا می‌کنند.

آیا بلند کردن نوزاد باعث دکرون مچ دست می‌شود؟

بلند کردن مکرر نوزاد، به‌خصوص اگر هنگام گرفتن کودک فشار زیادی روی شست وارد شود، می‌تواند علائم دکرون را تحریک کند. این موضوع فقط به وزن نوزاد مربوط نیست؛ بلکه وضعیت قرار گرفتن مچ و شست هنگام بلند کردن و نگه داشتن کودک نیز اهمیت دارد. اگر مادر هنگام بغل کردن نوزاد متوجه درد در سمت شست مچ می‌شود، بهتر است نحوه گرفتن کودک اصلاح شود و تا حد امکان از وضعیتی که درد را تشدید می‌کند فاصله بگیرد. ادامه دادن حرکتی که هر بار باعث افزایش درد می‌شود، می‌تواند فرصت استراحت تاندون را کمتر کند. البته درد مچ در دوران پس از زایمان همیشه به معنی دکرون نیست. به همین دلیل اگر درد شدید، مداوم یا همراه با تورم و محدودیت حرکتی باشد، تشخیص دقیق باید بر اساس معاینه انجام شود.

روش تشخیص بیماری دکرون دست

تشخیص بیماری دکرون مچ دست با بررسی علائم بالینی و معاینه فیزیکی توسط پزشک انجام می‌شود. در بیشتر موارد، نیاز به تصویربرداری یا آزمایش‌های پیچیده نیست. روش‌ های اصلی تشخیص شامل موارد زیر است:

پزشک ابتدا علائم شما را بررسی می‌کند، از جمله درد در ناحیه کناری مچ (نزدیک شست)، تشدید درد هنگام استفاده از دست و سابقه انجام فعالیت‌های تکراری مانند تایپ، بلند کردن کودک یا کارهای دستی. لمس ناحیه دردناک برای بررسی حساسیت و تورم انجام می‌شود. همچنین قدرت گرفتن و دامنه حرکتی مچ بررسی می‌گردد.

تست فینکلشتاین مخصوص تشخیص بیماری دکرون است. پزشک از شما می‌خواهد شست خود را در داخل مشت قرار دهید و سپس مچ را به سمت انگشت کوچک خم کنید. اگر در این حالت درد شدیدی در کنار خارجی مچ احساس شود، نتیجه تست مثبت و نشانه‌ای از بیماری دکرون است. اگر تشخیص قطعی نباشد یا نیاز به بررسی بیماری‌های مشابه باشد، ممکن است سونوگرافی یا MRI تجویز شود. این روش‌ها التهاب تاندون یا ضخیم شدن غلاف تاندون را نشان می‌دهند.

تست دکرون در خانه چیست و تست فینکلشتاین چگونه انجام می‌شود؟

یکی از روش‌های شناخته‌ شده برای بررسی علائم دکرون، تست فینکلشتاین است. در این مانور، شست داخل کف دست قرار می‌گیرد و انگشتان روی آن جمع می‌شوند؛ سپس مچ به سمت انگشت کوچک حرکت داده می‌شود. ایجاد درد مشخص در سمت شست مچ هنگام انجام این حرکت می‌تواند با دکرون سازگار باشد. با این حال، انجام این حرکت در خانه را نباید یک آزمایش قطعی برای تشخیص بیماری در نظر گرفت. اگر فرد به‌ دلیل آسیب، التهاب یا مشکل دیگری در مچ درد داشته باشد، ممکن است انجام چنین حرکتی نیز باعث درد شود. از طرف دیگر، تشخیص دکرون فقط بر اساس نتیجه یک تست انجام نمی‌شود و علائم، معاینه و شرایط کلی دست نیز باید در کنار یکدیگر بررسی شوند. به همین دلیل اگر تست خانگی باعث درد شدید شد، بهتر است آن را چندین بار تکرار نکنید یا با فشار بیشتر انجام ندهید. هدف از معاینه پزشکی، مشخص کردن علت اصلی درد است، نه مثبت یا منفی بودن یک حرکت.

دکرون مچ دست بدون جراحی خوب می‌شود؟

در بسیاری از افراد سندرم دکرون بدون جراحی قابل کنترل و درمان است، به‌ خصوص زمانی که علائم در مراحل اولیه شناسایی شوند و فشار وارد شده به تاندون‌های شست کاهش پیدا کند. جراحی اولین گزینه برای هر فردی که دچار درد کنار شست مچ شده نیست و انتخاب روش درمان به شدت علائم، مدت باقی ماندن درد و پاسخ بدن به درمان‌های غیرجراحی بستگی دارد. در موارد خفیف‌تر، اصلاح فعالیت‌هایی که درد را تحریک می‌کنند و ایجاد فرصت کافی برای استراحت مچ می‌تواند به کاهش علائم کمک کند. استفاده از آتل مخصوص شست و مچ، کنترل التهاب و درد، فیزیوتراپی و در بعضی بیماران تزریق دارو نیز در برنامه درمانی قرار می‌گیرند.

نکته مهم این است که بدون جراحی به معنی رها کردن دست و منتظر ماندن برای برطرف شدن خودبه‌خودی درد نیست. اگر فرد همچنان فعالیتی را که باعث تشدید درد می‌شود ادامه دهد، ممکن است علائم مدت بیشتری باقی بمانند. درمان غیرجراحی زمانی نتیجه بهتری دارد که علت تحریک تاندون تا حد امکان کنترل شود و روش درمان با وضعیت بیمار هماهنگ باشد.

دکرون مچ دست چقدر طول می‌کشد تا خوب شود؟

مدت برطرف شدن علائم دکرون در همه افراد یکسان نیست. بعضی افراد پس از کاهش فعالیت‌های تحریک‌ کننده و شروع درمان مناسب در مدت نسبتاً کوتاهی احساس بهبود می‌کنند، در حالی که اگر درد مدت زیادی ادامه داشته باشد یا فشار مداوم روی مچ وجود داشته باشد، روند بهبود ممکن است طولانی‌تر شود.

سن، شدت علائم، مدت زمان شروع بیماری، نوع فعالیت روزانه و اینکه فرد چقدر حرکات تحریک‌ کننده را محدود می‌کند، همگی در روند درمان اهمیت دارند. بنابراین نمی‌توان برای تمام بیماران یک زمان ثابت برای خوب شدن دکرون تعیین کرد. اگر درد پس ازدرمان همچنان باقی بماند یا انجام فعالیت‌های روزمره را دشوار کند، ادامه دادن خودسرانه همان روش درمانی مناسب نیست و بهتر است وضعیت مچ دوباره ارزیابی شود.

دکرون مچ دست خودبه‌خود خوب می‌شود؟

در بعضی افراد ممکن است علائم با کاهش فشار روی مچ و گذشت زمان کمتر شوند، اما نمی‌توان برای هر مورد انتظار داشت که بیماری بدون هیچ اقدامی برطرف شود. اگر عامل تحریک‌ کننده همچنان ادامه داشته باشد، درد باقی می‌ماند یا دوباره با انجام فعالیت‌های خاص برمی‌گردد. به همین دلیل، حتی زمانی که درد خفیف است، بهتر است فعالیت‌هایی که به‌ وضوح علائم را تشدید می‌کنند شناسایی و تا حد امکان اصلاح شوند.

روش های درمان دکرون دست

درمان بیماری دکرون مچ با هدف کاهش التهاب تاندون‌ها، تسکین درد و بازگشت عملکرد طبیعی دست انجام می‌شود. روش‌های درمانی بسته به شدت بیماری، از مراقبت‌های خانگی تا درمان‌های پزشکی و در موارد پیشرفته، جراحی را شامل می‌شود:

  • استراحت و اجتناب از حرکات تکراری
  • استفاده از آتل و بریس
  • داروهای ضد التهاب
  • فیزیوتراپی
  • کمپرس سرد
  • تزریق کورتون
  • جراحی

آتل برای دکرون مچ دست مفید است؟

آتل یکی از روش‌هایی است که برای کاهش حرکت تاندون‌های درگیر و کم کردن فشار روی ناحیه دردناک استفاده می‌شود. در دکرون، آتل مناسب مچ دست و شست را در وضعیتی نگه می‌دارد که حرکت‌های دردناک کمتر شوند. به این ترتیب، هنگام انجام فعالیت‌های روزمره، تاندون‌ها کمتر در معرض حرکات تکراری قرار می‌گیرند. نوع آتل اهمیت دارد. آتلی که فقط مچ را ثابت کند، همیشه برای دکرون کافی نیست و در بسیاری از موارد لازم است شست نیز حمایت شود. از طرف دیگر، آتل نباید آن‌ قدر سفت بسته شود که باعث بی‌حسی، گزگز، تغییر رنگ انگشتان یا افزایش تورم شود.

مدت استفاده از آتل برای همه افراد یکسان نیست. بعضی بیماران بیشتر هنگام فعالیت‌هایی که درد را تحریک می‌کنند به حمایت نیاز دارند و در برخی شرایط پزشک استفاده منظم‌تر از آتل را برای یک دوره مشخص توصیه می‌کند. استفاده طولانی‌ مدت و بدون ارزیابی نیز همیشه ضروری نیست، زیرا پس از کنترل درد، بازگرداندن تدریجی حرکت طبیعی دست اهمیت پیدا می‌کند.

داروی دکرون مچ دست چیست؟

دارویی که برای دکرون استفاده می‌شود، بیشتر با هدف کنترل درد و التهاب تجویز می‌شود و انتخاب آن باید با توجه به وضعیت عمومی بیمار انجام شود. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن در بعضی افراد به کاهش درد و التهاب کمک می کنند. با این حال، مصرف این داروها برای همه افراد مناسب نیست. سابقه زخم یا خونریزی معده، بعضی بیماری‌های کلیوی، مصرف برخی داروهای رقیق‌ کننده خون، بعضی بیماری‌های قلبی و شرایط خاص مانند بارداری می‌تواند روی انتخاب دارو اثر بگذارد. بنابراین نباید بر اساس محل درد، یک داروی ضدالتهاب را برای مدت طولانی و بدون توجه به شرایط فردی مصرف کرد.

مسکن‌ها نیز ممکن است درد را کاهش دهند، اما کاهش درد به معنی برطرف شدن علت اصلی مشکل نیست. اگر همزمان با مصرف دارو، فعالیتی که باعث تحریک مکرر تاندون شده ادامه پیدا کند، علائم ممکن است دوباره ظاهر شوند. به همین دلیل اصلاح فعالیت و کاهش فشار روی مچ در کنار درمان دارویی اهمیت دارد.

کمپرس سرد برای دکرون مچ دست مفید است؟

کمپرس سرد در دوره‌ای که درد و تورم بیشتر است به کاهش ناراحتی کمک می‌کند. سرما با کاهش موقت جریان خون و فعالیت بافت در محل، می‌تواند احساس درد و تورم را کمتر کند و برای بعضی بیماران بعد از فعالیت تحریک‌ کننده مفید باشد. یخ یا کمپرس بسیار سرد نباید مستقیماً روی پوست قرار گیرد. بهتر است یک پارچه نازک بین پوست و منبع سرما قرار داده شود و کمپرس در بازه‌های کوتاه استفاده شود. اگر پوست دچار بی‌حسی شدید، تغییر رنگ یا سوزش شد، باید کمپرس برداشته شود. کمپرس سرد بیشتر یک روش کمکی برای کنترل علائم است و به‌ تنهایی علت دکرون را برطرف نمی‌کند. اگر درد با وجود کاهش فعالیت و مراقبت‌های اولیه ادامه داشته باشد، لازم است تشخیص و روش درمان دوباره بررسی شود.

فیزیوتراپی برای دکرون مچ دست چه کمکی می‌کند؟

فیزیوتراپی یا کاردرمانی دست زمانی مفید است که بیمار برای کنترل درد، بازگرداندن حرکت مچ و شست یا اصلاح نحوه استفاده از دست به راهنمایی تخصصی نیاز داشته باشد. پزشک ابتدا الگوی حرکتی بیمار و فعالیت‌هایی را که باعث تشدید درد می‌شوند بررسی می‌کند و سپس برنامه متناسب با مرحله بیماری ارائه می‌دهد. در مرحله‌ای که درد و تحریک تاندون شدید است، تمرکز درمان روی تمرین‌های تقویتی نیست. ابتدا باید فشار روی تاندون کاهش پیدا کند و حرکات تحریک‌ کننده اصلاح شوند. پس از کنترل علائم، تمرین‌های ملایم حرکتی و در صورت نیاز تمرین‌های تقویتی به‌ تدریج وارد برنامه می‌شوند.

یکی دیگر از بخش‌های مهم فیزیوتراپی، اصلاح نحوه انجام فعالیت‌های روزانه است. برای فردی که به دلیل کار با دست دچار فشار مکرر شده، تغییر وضعیت مچ، نحوه گرفتن وسایل و تقسیم فعالیت‌ها از تحریک دوباره تاندون جلوگیری می‌کند. برای والدینی که هنگام بلند کردن نوزاد درد دارند نیز اصلاح نحوه گرفتن و جابه‌جا کردن کودک اهمیت دارد. تمرین‌های دکرون را نباید در همه مراحل بیماری به یک شکل انجام داد. تمرینی که در مرحله بهبودی به افزایش حرکت یا قدرت کمک می‌کند، ممکن است در زمان درد شدید باعث تحریک بیشتر ناحیه شود. به همین دلیل برنامه تمرینی بهتر است بر اساس شدت علائم و معاینه فرد تنظیم شود.

آیا فقط استراحت برای درمان دکرون کافی است؟

استراحت نسبی در مراحل اولیه به کاهش تحریک تاندون کمک می‌کند، اما منظور از استراحت، بی‌حرکت نگه داشتن کامل دست برای مدت طولانی نیست. مهم‌تر از تعداد روزهای استراحت، حذف یا اصلاح حرکاتی است که درد را تحریک می‌کنند. برای نمونه، اگر گرفتن محکم اشیا، بلند کردن مکرر کودک، چرخاندن مچ یا حرکت مداوم شست با گوشی باعث تشدید درد می‌شود، باید این فعالیت‌ها تا حد امکان کاهش پیدا کنند یا روش انجام آن‌ها تغییر کند. وقتی علائم کاهش پیدا کرد، بازگشت به فعالیت باید تدریجی باشد تا فشار ناگهانی دوباره به تاندون وارد نشود. اگر با وجود اصلاح فعالیت، آتل و مراقبت‌های اولیه درد همچنان باقی بماند یا استفاده از دست دشوارتر شود، ادامه خوددرمانی برای مدت طولانی مناسب نیست و بهتر است بیمار توسط پزشک معاینه شود.

تزریق کورتون برای سندرم دکرون مچ دست

تزریق کورتون یکی از موثرترین روش‌های درمان غیرجراحی بیماری دکرون مچ دست محسوب می‌شود، به‌ویژه در مواردی که التهاب شدید بوده یا درمان‌های اولیه مانند دارو و آتل نتیجه‌بخش نبوده‌اند. این تزریق معمولاً مستقیماً در ناحیه غلاف تاندون‌های ملتهب انجام می‌شود و با کاهش سریع التهاب، می‌تواند ظرف چند روز تا چند هفته درد را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد. بسیاری از بیماران پس از تنها یک بار تزریق بهبودی کامل پیدا می‌کنند، اما در برخی موارد ممکن است نیاز به تکرار آن باشد. با این حال، تعداد دفعات تزریق باید محدود باشد، زیرا مصرف مکرر کورتون ممکن است باعث نازک شدن پوست یا تضعیف تاندون‌ها شود. این روش درمانی باید توسط پزشک متخصص و با رعایت دقیق شرایط استریل انجام شود تا از بروز عوارض احتمالی جلوگیری شود.

جراحی برای درمان سندرم دکرون مچ دست


جراحی دکرون مچ دست زمانی انجام می‌شود که روش‌های غیرجراحی مانند استراحت، مصرف دارو، فیزیوتراپی یا حتی تزریق کورتون نتوانند درد و التهاب را کنترل کنند یا علائم بیش از ۶ ماه ادامه داشته باشند. این جراحی با هدف آزادسازی تاندون‌های گیر افتاده و کاهش فشار از روی آن‌ها انجام می‌شود. جراحی تحت بی‌حسی موضعی یا بی‌حسی ناحیه‌ای انجام می‌شود و نیاز به بیهوشی عمومی نیست. بهترین متخصص ارتوپدی یک برش کوچک در ناحیه کنار خارجی مچ در امتداد تاندون‌های شست ایجاد می‌کند. سپس غلاف ضخیم‌ شده‌ی اطراف تاندون باز می‌شود تا فضای بیشتری برای حرکت تاندون‌ها فراهم گردد. پس از اطمینان از آزادسازی کامل تاندون، محل برش بخیه زده می‌شود. جراحی بین ۲۰ تا ۳۰ دقیقه طول می‌کشد و بیمار در همان روز مرخص می‌شود.

عوارض جراحی دکرون چیست؟

  • عفونت محل جراحی
  • خونریزی یا هماتوم
  • آسیب به عصب‌های حسی نزدیک ناحیه عمل
  • باقی ماندن یا بازگشت درد
  • ایجاد بافت اسکار ضخیم
  • کاهش موقت حس در ناحیه شست
  • خشکی یا سفتی مفصل مچ
  • بهبودی ناقص یا محدودیت حرکتی

دوره نقاهت جراحی دکرون چقدر است؟

دوره نقاهت جراحی دکرون مچ دست کوتاه است و اکثر بیماران طی چند هفته بهبود پیدا می‌کنند. پس از انجام این جراحی که معمولا به‌ صورت سرپایی و با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود، بیمار می‌تواند همان روز به خانه بازگردد. در روزهای ابتدایی بعد از عمل، پانسمان باید خشک و تمیز نگه داشته شود و ممکن است به مدت چند روز از آتل یا بانداژ حمایتی استفاده شود. درد پس از جراحی خفیف است و با مسکن‌های ساده قابل کنترل خواهد بود.

بیشتر بیماران طی ۲ تا ۴ هفته می‌توانند به فعالیت‌های روزمره خود بازگردند. البته انجام فعالیت‌های سنگین یا حرکات شدید مچ و شست بهتر است تا ۶ هفته به تعویق بیفتد، مگر آنکه پزشک معالج اجازه دهد.در صورتی که فیزیوتراپی تجویز شود، می‌تواند روند بازگشت کامل قدرت و انعطاف‌ پذیری دست را تسریع کند. در مجموع، اگر مراقبت‌های بعد از عمل به‌درستی انجام شوند، احتمال بازگشت علائم بسیار کم است و نتیجه جراحی موفقیت‌ آمیز خواهد بود.

ورزش بیماری دکرون

در ادامه چند تمرین ساده برای کمک به بهبود بیماری دکرون مچ دست آورده شده که به کاهش درد و افزایش انعطاف‌پذیری کمک می‌کنند:

  1. کشش تاندون شست: شست را به‌آرامی به سمت کف دست بکشید و چند ثانیه نگه دارید، سپس رها کنید. این تمرین باعث کاهش سفتی تاندون می‌شود.
  2. حرکت باز و بسته کردن انگشتان: دست خود را مشت کرده و سپس به‌آرامی باز کنید. این کار به بهبود جریان خون و کاهش التهاب کمک می‌کند.
  3. تمرین با توپ نرم: توپ اسفنجی کوچکی را در دست گرفته و به‌آرامی فشار دهید، سپس رها کنید. این تمرین عضلات اطراف مچ را تقویت می‌کند.
  4. کشش مچ دست به طرفین: مچ دست را به‌نرمی به طرفین خم و راست کنید؛ این تمرین باعث افزایش دامنه حرکتی مفصل می‌شود.
  5. غلطاندن مچ روی میز: ساعد را روی میز بگذارید و مچ دست را به‌آرامی به جلو و عقب بچرخانید؛ بدون فشار زیاد.
مطالب مرتبط
این مقاله توسط دکتر میلاد حاجی آقابزرگی با شماره نظام پزشکی 136349 بازبینی شده است.
بهترین جراح شکستگی استخوان در تهران 1404

دکتر میلاد حاجی آقابزرگی

جراح و متخصص ارتوپدی / فلوشیپ فوق تخصص جراحی تومور های اسکلتی عضلانی / پزشک نمونه ارتوپدی سال 1405 دارای شماره نظام پزشکی 136349 هستند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جستجو